Architektura

Architektura romańska rozwijała się w Europie w XI i XII wieku. Nowy styl nazwano romańskim. Zapierające dech w piersiach kościoły, które mamy okazję dziś podziwiać powstały właśnie w tym okresie. Przepiękne rzeźby, które zachowały freski oraz bogato zdobione rękopisy. Twórcami tych dzieł byli przeważnie mnisi, którzy nie ograniczali się oczywiście tylko do tematyki religijnej. Przypowieści biblijne malowane były na ścianach kościołów. Możemy dziwić się dlaczego dzieła jednego artysty możemy podziwiać w wielu miejscach. To z tego względu, że zakonnicy często zmieniali miejsce swojego pobytu. Wiele dzieł w katedrach czy kościołach są niepodpisane, a jeżeli już pod spodem widnieje podpis to jest to tylko imię artysty oraz nazwa miejscowości, gdzie obraz powstał. Podstawowym budulcem w tej epoce był kamień. Jest to cecha charakterystyczna dla budowli pochodzących z tego okresu – grube i solidne mury. Budowle były proste, zaokrąglone, opierające się na bryłach geometrycznych.

Architektura ludowa – jest to mało znane pojęcie, ale coraz bardziej się rozwija. Opiera się głównie na twórczości wsi i małych miasteczek, gdzie najważniejszą rolę odgrywają zwyczaje, które przez lata tworzyły naszą kulturę. Z całą pewnością najlepiej pamiętają ją te starsze pokolenia, które starają się w swoich opowieściach przekazać jak najwięcej historii i tradycji współczesnej młodzieży. Architektura posługiwała się i nadal posługuje mądrością wielu pokoleń. Starają się wprowadzać nowe udogodnienia zarazem nie popełniając starych błędów. Ludzie zaspokajają w ten sposób swoje potrzeby podstawowe i estetyczne. Czerpią różne motywy z natury takie jak malowanie kwiatów na okiennicach. Dawniej była to jedna z najmodniejszych rzeczy. Dziś znów ona powraca. Motywy dekoracji ludowej wracają i są coraz częściej wykorzystywane zarówno w dekoracji wnętrz jak i w modzie. Dawniej prości ludzie, którym w głowach rodził się pomysł odzwierciedlali go wkładając swoje uczucia w budownictwie, dzięki czemu mamy okazję podziwiać malownicze budynki.

Każde urządzenie ma swoją własną architekturę. Jedne bardziej skomplikowaną, drugie mniej. Przykładem takiego urządzenia jest komputer. Mianowicie sposób organizacji znajdujących się w nim elementów. Pojęcie architektury komputera może dzielić systemy komputerowe ze względu na wiele czynników, zazwyczaj jednak pod tym pojęciem rozumie się organizację połączeń pomiędzy pamięcią, procesorami oraz urządzeniami wejścia – wyjścia. Jego struktura wyróżnia się doborem i sposobem łączenia jego układów i urządzeń składowych, dotyczy ona związków funkcjonalnych między tymi elementami, a nie przestrzennych, jak w architekturze budowli. Komputer jest w naszym życiu wszędzie i bez przerwy. Wielu z nas nie wyobraża sobie życia bez niego. Dawniej wszystko było spisywane na kartkach papieru. Dziś w przedsiębiorstwach, szkołach, systemach łączności, zapisujemy wszystko na dysku twardym, płytach i pendrivach. Jak wiadomo ludzie starają się za wszelką cenę ułatwić sobie życie dlatego udoskonalają swoje wynalazki. Technika posuwa się do przodu i powstają coraz to nowe dziedziny techniki, które ułatwiają nam pracę i organizację wielu instytucjom.

W Polsce również można się już natknąć na tego typu domy mieszkalne, które na furtkach mają wywieszoną tabliczkę budynek zrobiony na zasadzie architektury norweskiej. Ten dział architektury cechują głównie kościoły klepkowe, inaczej nazywane masztowymi lub słupowymi. Na terenie Norwegii kościoły takie powstały już we wczesnym średniowieczu. Podstawowy materiał do stworzenia tego typu budowli jest drewno. Aktualnie w Norwegii możemy się natknąć na bardzo wiele takich kościołów, jeśli oczywiście chodzi o architekturę drewnianą na kontynencie europejskim, budowle te są jednymi z najstarszych jej reprezentantów. Obiekty tego pokroju odznaczają się bardzo charakterystyczną konstrukcją, a technik ich budowania znanych było naprawdę wiele. Jednym z najstarszych kościołów jest kościół klepkowy w norweskiej miejscowości Kaupanger. Jest to chyba jeden z najcenniejszych przykładów drewnianej i co najważniejsze, średniowiecznej architektury norweskiej. Powstał on na początku lat pięćdziesiątych dwunastego stulecia. We wnętrzu znajdziemy wiele elementów, które przykują naszą uwagę.

W tej dziedzinie architektury podstawowym materiałem jest drewno. Przykładem takiej budowli w Polsce jest znany i bardzo często odwiedzany Biskupin. Jak wiadomo drewniane konstrukcje mają swoje zalety, ale także wady. Największą ich zaletą jest dość duża swoboda, bardzo duża łatwość obróbki tego typu materiału oraz ładny wygląd. Niestety konstrukcje tego pokroju mają małą wytrzymałość mechaniczną. Są też mniej trwałe i z całą pewnością łatwopalne, co powoduje, że nie mogą być zbyt wysokie. Do XX wieku drewno stanowiło główny materiał budulcowy. Dzięki takiej architekturze powstawały budynki mieszkalne, przemysłowe, kościoły i katedry. W dzisiejszych czasach wiele z nich ze względu na swój unikalny wygląd i styl, budzi zainteresowanie na szlakach turystycznych, w miastach i na wsiach. Najczęściej tego typu budownictwo można spotkać w górach. Atrakcyjność takich miejsc spowodowała utworzenie wielu szlaków architektury drewnianej, które są chętnie odwiedzane przez turystów. Takim przykładem jest szlak kościołów drewnianych w Wielkopolsce.

Oświecenie to okres, w którym budownictwo rozwijało się w bardzo szybkim tempie. W tym czasie powstawały zarówno kościoły, jak i teatry. Te wymienione jako pierwsze są najczęściej okrągłe z kopułą znajdującą się w centralnym miejscu. Architekci tych pięknych i majestatycznych budowli inspirowali się na budownictwie antycznym, dlatego też budynki z tego okresu są proste i symetryczne. Pomieszczenia znajdujące się w nich są przestrzenne, najczęściej pomalowane na biało, z dużymi oknami, jeśli były tam używane kolory to były to kolory pastelowe. Budownictwo to opierało się na wzorach klasycznych. Nie było przesady i wymyślnej kolorystyki. Na polskiej ziemi powstawały liczne dworki. Ich twórcy, pochodzący z czasów oświecenia inspirowali się na rzeźbach antycznych, dlatego też artyści XVIII stulecia, przedstawiali lekko przysłoniętą lub całkowicie nagą postać ludzką, której twarz wyrażała błogi spokój i zadowolenie. Najczęściej uwiecznianymi postaciami były postacie z mitologii lub osoby, które pełniły wtedy ważne funkcje w państwie.

W dzisiejszych czasach mamy wiele zawodów i specjalizacji. Na jedne trzeba się długo uczyć na inne trochę mniej. W jednych trzeba się po prostu nauczyć wykonywać daną rzecz, a do innych potrzeba nam talentu np. plastycznego i myślenia przestrzennego. Do tych ostatnich zajęć należy zawód architekta. Oznacza on specjalizację w dziedzinie architektury. Architektura jest dziś wiedzą i umiejętnością budowania oraz kształtowania plastycznego budynków, a także przestrzenie, w której żyje człowiek. Osoba taka musi posiadać pewne cechy, aby mogła być twórcą architektury. Podstawową jego cechą jest wyobraźnia, uzdolnienia plastyczne, a także wrażliwość na kolory. Architekt musi wiedzieć, jak odwzorować marzenia swojego zleceniodawcy. Jak dobrać kolory oraz myśleć przestrzennie. Bardzo ważna jest również doskonała znajomość obsługi komputera, aby móc tworzyć tak doskonałe projekty. Zawód ten znany jest ludziom od bardzo dawna, kiedy zaczęli cokolwiek budować. Od zawsze jest to zawód wyjątkowy, szanowany i doceniany. Dzieła, które powstają z rąk najlepszych architektów są piękne, niepowtarzalne i miłe dla naszego oka.

Jak wiadomo architektura to sztuka, do której trzeba mieć zamiłowanie i nie małe pojęcie, by zostać architektem. Jest to bowiem sztuka artystycznego kształtowania budowli przez człowieka. Architekci kształtują użyteczną i przyjazną ludziom przestrzeń. Architektura współczesna korzysta z prawa do swobody w artystycznych poszukiwaniach, które kształtują style architektury. Na pewno ważne są kryteria użytkowe i techniczne. Jako współczesne dzieła przyjmuje się te, które powstały po 1954 roku do chwili obecnej. Jak wiadomo dzieła, które powstały stosunkowo niedawno jest bardzo mało opisana w kontekście historycznym. Nowa budowla jest kolejną częścią wielkiego miasta, dzielnicy, sektora, w których stoją już wcześniej wybudowane budynki. Dzieło takie najpierw powstaje na kartce papieru jako szkic. Natomiast przełożenie rysunku na obiekt, który możemy zobaczyć i dotknąć jest bardzo pracochłonne i wymaga dużego nakładu finansowego oraz wielu ludzi, którzy stworzą dla nas nowy obiekt, który niekiedy powstaje latami.

Postęp technologii i rozwój materiałów budowlanych poszedł na tyle do przodu, że pozwala nam na budowanie domów na wodzie. Skąd się biorą takie pomysły? Na świecie przybywa coraz więcej ludzi. W końcu zacznie brakować miejsca na budowanie nowych domów i mieszkań. Pewnym rozwiązaniem jest budowa bloków. Są wygodne, gdyż w jednym takim wielopiętrowym budynku może zamieszkać do kilkunastu rodzin. Jego wadą jest jednak mały metraż mieszkania. Stąd pomysł na budowę domu na wodzie. Pierwszy taki dom w Polsce powstał we Wrocławiu. Przy projektowaniu takiego domu architekt musi mieć zamiłowanie do modernizmu w architekturze. Wiadomo, że nie zlecimy takiej pracy komuś, kto nie w tym doświadczenia. Taki dom ma nam służyć długimi latami, jak zwykły budynek. Nie może być tak, że woda zacznie przesiąkać przez podłogi czy ściany. Dlatego przy tworzeniu takiego budynku potrzebne są odpowiednie materiały oraz przede wszystkim doświadczenie. Dlatego ludzie podejmujący się takiego zadania, traktują swoją pracę bardzo poważnie, bo nie zapłacimy komuś za coś, co nie będzie nas satysfakcjonowało.

Polscy architekci z czasów PRL-u mieli nieograniczoną swobodę twórczą i wiele interesujących zleceń. Dzięki temu powstały budynki bardzo odważne i niezwykłe, lecz wszystko to miał miejsce za granicą. W Warszawie w roku 2009 została zorganizowana wystawa mająca na celu, ukazać dorobek, naszych, polskich architektów. Opuścili oni w drugiej połowie XX wieku kraj i rozpoczęli działalność we Francji. Byli to najprawdopodobniej projektanci znad Wisły. Polscy architekci do tradycyjnego francuskiego sposobu widzenia przestrzeni dodali pewien wizualizm, co było nowym tchnieniem w całą francuską architekturę. Powodem emigracji, naszych wybitnych architektów, którzy ukończyli Wydziały Architektury Politechniki Gdańskiej i Warszawskiej nie były sprawy polityczne ani ekonomiczne. Bowiem można było wówczas wyjechać do Francji w ramach programu stypendialnego i to z nich korzystali młodzi projektanci. W Loarą brakowało mieszkań, więc stworzono specjalny program budowy osiedli i to dzięki niemu wielu architektów znalazło zatrudnienie.